Προβληματισμό προκαλεί η αγωνιστική παρουσία των τμημάτων υποδομής της ΑΕΛ, καθώς στις δυο από τις τρεις κατηγορίες της SL1 οι μικροί των "βυσσινί" βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις.
Τούτο εγείρει ερωτήματα αναφορικά με την προοπτική της "Βασίλισσας της Θεσσαλίας" και την αξιοποίηση του Λαρισαϊκού και ευρύτερα του Θεσσαλικού ποδοσφαιρικού ταλέντου. Ο λόγος για την τα πρωταθλήματα κ19 και κ15, στα οποία τα αντίστοιχα τμήματα της ΑΕΛ, βρίσκονται ουραγοί στην βαθμολογία. Εξαίρεση αποτελεί η κ17 που φιγουράρει στην πρώτη εξάδα του αντίστοιχου πρωταθλήματος.
Κι αν στην στην περίπτωση της κ19 υπάρχει το ελαφρυντικό της μέχρι πρότινος παρουσίας της ΑΕΛ στην SL1 και στην σχεδόν "ερασιτεχνικού", απουσία πόρων, τύπου λειτουργία των τμημάτων υποδομής, αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση της κ15. Τα ερωτήματα εύλογα, δεν υπάρχουν ταλέντα που να ξεχωρίζουν; Κι αν όχι τι μέλει γενέσθαι με το μελλοντικό γηγενές στοιχείο της ΑΕΛ; Θα εξαρτάται η ομάδα μόνο από μεταγραφικές προσθήκες κι από το αν αυτές "πιάσουν" ή όχι; Είναι διατεθειμένη η διοίκηση της ΑΕΛ, να βάζει συνέχεια το χέρι στην "τσέπη" για διορθώσεις λάθος επιλογών και "μπαλώματα"; Και η σύνδεση ομάδας και τοπικής κοινωνίας, "στις καλένδες" κι αυτή;
Παράλληλα η "κλοπή" του Λαρισαϊκού και του Θεσσαλικού ποδοσφαιρικού ταλέντου από άλλους συλλόγους αποτελεί πραγματικότητα. Πρόσφατα ο Λεβαδιακός απέκτησε έναν ταλαντούχο ποδοσφαιριστή από το Μακρυχώρι. Ο Βαρσάμης μετακόμισε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, χωρίς να προλάβει να προσφέρει ιδιαίτερα στην ομάδα Λάρισας. Παλαιότερα ο Πινακάς πωλήθηκε, όσο - όσο στους "ερυθρόλευκους", η "επένδυση" σε Δούμτση (σύμφωνα με την σχετική δήλωση της ΠΑΕ ΑΕΛ) και η ακατανόητη απομάκρυνση του, καθώς και άλλες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών.
Τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι δυστυχώς, τόσο η ΑΕΛ, όσο κι άλλες ομάδες της περιφέρειας αντιμετωπίζουν αποσπασματικά το ζήτημα των τμημάτων υποδομής τους. Το αποτέλεσμα να φυτοζωούν μεταξύ στασιμότητας και μετριότητας, με μόνον κερδισμένο τους διάφορους managers, που ως μεσάζοντες του ποδοσφαίρου αυξάνουν τα κέρδη τους από τις συνεχείς μεταγραφές ποδοσφαιριστών. Φυσικά μερίδιο της ευθύνης βαραίνει και τους φίλαθλους. Ειδικότερα ορισμένοι εξ αυτών, όντας "ανώριμοι" ποδοσφαιρικά, εξαιτίας και της στάσης κάποιων ΜΜΕ, που τροφοδοτούν με ίντριγκες αυτή την "ανοριμότητα", λειτουργούν περισσότερο ως οπαδοί των νικών και όχι της ομάδας τους. Μοιραία στο πρώτο "στραβό" αποτέλεσμα κραυγές όπως "παλτό ο τάδε", "που τον πάει τον δεινά", "πρόεδρε πούλα", "πούλα και φύγε" κ.ο.κ. αποτελούν καθημερινότητα.
Στον αντίποδα τα παραδείγματα του Ολυμπιακού Πειραιώς και του ΠΑΟΚ και η αποφασιστική "στροφή" τους στην ενίσχυση των τμημάτων υποδομής και την μαζική παρουσία, όχι απλά στην πρώτη ομάδα, αλλά και στην εντεκάδα, πολλών γηγενών ποδοσφαιριστών δείχνει τον δρόμο. Στην πρώτη περίπτωση ο Ισπανός προπονητής, κ. Jose Mentilibar οδήγησε την ομάδα του Νέου Φαλήρου στην κατάκτηση του Europa League, στην δεύτερη περίπτωση η σημαντική επένδυση του προέδρου, κ. Ιβάν Σαββίδη σε αυτά οδήγησε τον "Δικέφαλο του Βορρά" στην "μαζική παραγωγή" ποδοσφαιριστών, με άλλους να επανδρώνουν την βασική εντεκάδα και την πρώτη ομάδα και άλλους να πωλούνται σε ομάδες του εξωτερικού προσφέροντας σημαντικά έσοδα στον σύλλογο του εν Θεσσαλονίκη προσφυγικού Ελληνισμού και των Λαϊκών στρωμάτων. Παράλληλα τρανότερο παράδειγμα εφαρμογής αυτής της πρακτικής αποτελεί η μεγάλη ομάδα της ΑΕΛ την δεκαετία του 1980, φτάνοντας μάλιστα στην κατάκτηση ενός κυπέλου και ενός πρωταθλήματος. Ιδού λοιπόν, πεδίο δόξης λαμπρό. Απαιτείται απλά διάθεση, συνολικό σχέδιο, πίστη σε αυτό, υπομονή και στήριξη από ολόκληρο τον "οργανισμό" της ΑΕΛ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου